خانقاه علینجه‌چای

به گفته دانشمندان، تاریخ خانقاه علینجه‌چای به قرن هشتم برمی‌گردد. ولی این تاریخ حدس و گمانی بیش نیست. کتیبه‌های سنگی کشف شده در طول بازسازی خانقاه نشان می‌دهند که این خانقاه در قرن چهاردهم و پانزدهم، به عبارت دقیقتر پس از اعدام غم‌انگیز فضل الله نعیمی در سال 1401 توسط میران‌شاه در اطراف علینجه چای ساخته شده ست.

بنابر روایتی، پس از اعدام فضل، مریدان و پیروان ایشان پنهان از سربازان تیموری، باقی مانده‌های بدن وی را جمع نموده و برای دفن به خانقاه می‌برند. ولی سربازان تیمور لنگ از این مطلع گشته، جلوی کسانی را که بدن وی را می برند را می‌گیرند. از آنان می‌پرسند: «این کیست؟ به کجا می بریدش؟» مریدان در پاسخ «شیخ خراسانی است» می‌گویند. در آن زمان‌ها خراسان در تمام زمینه‌ها مرکز علم و حکمت بود. از این رو، آنها نیز به سبب نفوذ شهر خراسان پیروان وی را آزاد می‌‌گذارند. به همین دلیل، نام دوم خانقاه «شیخ خراسانی» است.

پس از مرگ نعیمی، پیروانش با دفن ایشان در این منطقه، خانقاه را به پناهگاه مقدس تبدیل می‌کنند. البته برخی محققان بر این باورند که  نعیمی در آنجا به خاک سپرده نشده است. ولی در طول بازسازی بنای تاریخی، سنگ قبر مربوط به نعیمی و 3 قطعۀ دیگر سنگی پیدا شده است. بر روی آن سنگها مصراعهایی از اشعار «افندیم» نسیمی که برای نعیمی اختصاص داده شده است، حکاکی شده است. علائم و رموز حرفیه مانند: «خورشید دین» و «گل انار» و همچنین تصاویر شاعرانۀ مکانی را که فضل در آنجا اعدام شده است را در اشعاری که بر روی سنگها حکاکی شده است می‌توان دید.

خانقاه بر اساس محاسبات ریاضی که در «جاویدنامه» وجود دارد، ساخته شده است. مسجد و بارگاه توسط خان‌بیکه خانم دختر له‌له ملیک که از پیروان فضل بوده، برپا شده است. علائم مسجد نشان دهندۀ این است که مسجد در قرن پانزدهم ساخته شده است.

دربارۀ صحبت راجع به علائم و ارقام باطنی موجود در خانقاه باید کتاب جاویدنامه را به دقت خواند. زیرا این مطالب به حد کافی مطالب عمیقی است. البته برخی از علائم روی سنگ‌ها آشکار گشته است. این مقدار نیز آدمی را شگفت زده می‌کند. در سنگهای که بعضی از نمونه های جاویدنامه را در خود منعکس می‌سازد، اندازه‌گیری دقیق و ریاضی سنگ، زاویه 360 درجه، از نظر نجومی توصیف دقیق سال، ماه و روز، دوره حرکت مستقیم اشعه خورشید حیرت آور و شگفت‌انگیز است.

در قسمت سمت راست و چپ کتیبۀ سنگی که به افتخار خان‌بیکه خاتون گذاشته شده است، تصاویر و نقاشی خورشید و در داخل آنها نیز 24 مثلث منعکس شده است. خطوط داخل مثلث نماد اشعه خورشید است.

عدد 32 را در یکجای جاویدنامه مشاهده می کنیم ولی به عدد 1، 2 و 6 در اکثر فصلهای جاویدنامه برخورد می کنیم. در اینجا عدد 1 نشان دهندۀ خالق یعنی خداوند است. حروفی‌ها می‌دانستند که نمی‌توان خدا با هیچ یک از نمادها اظهار داشت. فقط می‌توان با حروف نشان داد و در خواب از طریق نور الهی احساسش کرد. در برخی غزلهای نسیمی نیز می‌توان این را مشاهده نمود. عدد 2 اشاره بر این است که واحد همه را از دو ایجاد کرده است. هر چیزی که در جهان زندگی آموزش داده می‌شود، در داخل دو و توسط دوئیت یاد داده می‌شود. مانند جسم- روح، شب- روز، خیر - شر و ...

 

 

مقالات دیگر